எனது பதிவு தள பெயரை மாற்றியுள்ளேன். தொடர்ந்து எனது பதிவுகளை வாசிக்க கீழே குறிப்பிட்டுள்ள இணைப்பை பயன்படுத்தியோ அல்லது நேரடியாக தளப்பெயரை தட்டச்சு செய்தோ எனது தளத்திற்கு வருகை தருமாறு வேண்டுகிறேன். நன்றி.
http://theethumnanrum.blogspot.com/
***********************************************************************************
கால்பரீட்சை ஒரு பாவச்செயல்.
அரைப்பரீட்சை ஒரு பெருங்குற்றம்.
முழுப்பரீச்சை ஒரு மனிதத்தன்மையற்ற செயல்.
மாணவர்களின் கற்பனைக்கு ஒரு தலைவணக்கம். இதை ஒரு மாணவனின் தமிழ் புத்தகத்தில் பார்த்தேன்! தீண்டாமை என்னும் வார்த்தயை பென்சிலால் அழித்து மேலே எழுதியிருக்கிறான். பார்த்தது நாலைந்து வருடமிருக்கும். முதல் தடவை படிக்கும் போது எனக்கு ஏற்பட்ட பிரமிப்பும் சிரிப்பும் இன்னும் மாறவில்லை. ஒரு அசட்டு சிரிப்பும் வெட்கமுமாய் அந்த புத்தகத்தை வாங்கி பைக்குள் திணித்துக்கொண்டான் அந்த ஆறாவது வகுப்புக்கு போகப்போகும் மாணவன். இந்த வருடமும் பரிட்சை முடிந்து கோடை விடுமுறையை அனுபவிக்க தொடங்கிவிட்டார்கள் மாணவக்கண்மணிகள். என்னனென்ன செய்வார்கள் என்று பார்த்தால் பெரும் பரிதாபமே மிஞ்சுகிறது. அவர்களின் அறுபது சதநேரத்தை தொலைகாட்சி கொன்றுவிடும். முட்டாள்தனத்தின் உச்சமான சம்மர் கோச்சிங் சில பல நூறுகளைக் கொல்லும். எல்லோருக்கும் வாய்க்காது இன்பச்சுற்றுலா. உறவினர் வீட்டுக்கோ கிராமத்து சூழலுக்கோ செல்லும் பழக்கம் அருகி விட்டது. என் பையன்கள் ஒரு நாளைக்கு ஐந்தாறு முறையாவது போரடிக்குது என்கிற வார்த்தையை பிரயோகிக்கிறார்கள். மனம் பயந்து தவிக்கிறது. அவர்கள் விரும்பும் ஒவ்வொரு பொழுதுபோக்கு முறையும் பெரும் செலவின வகைகளாய் இருக்கிறது. மக்கள் அவற்றைப்பற்றி பெரிதாக அக்கறைப்படவும் செய்வதில்லை. செலவு குறைவான உருப்படியான பொழுதுபோக்குகளை பற்றி தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். குழந்தைகளின் வயதுக்கு தக்கவாறு. நான் பரிதுரைக்கும் ஒரே பொழுதுபோக்கு நம் தொன்மைக்கதைகளை சொல்லியும் நடித்துக்காட்டும் பழக்கத்தை உருவாக்குவதும். நடனம் நல்லதுதான். ஆனால் சினிமா பாடல்களுக்கு அல்ல.
******************
இடிமின்னல்களுடன் கலைகட்டுகிறது கோடைமழை. இப்படி வெயிலில் பெய்யும் மழைக்கு காத்திரமான மண்வாசனையுண்டு. மேலும் இதன் மாலை நேர மேகம் அற்புதத்திலும் அற்புதமானவை. அநேக நேரங்களில் வெள்ளிச்சாம்பல் வண்ணத்தில் மின்னிப்பரவும். அதன் பின்புலத்தில் வெட்டும் மின்னல் நமக்கு கடவுளை காட்டும் அளவு வெளிச்சம் அளிக்கும். நின்று பெய்யும் மழையும் அதன் சத்தமும் மாலை மின்னலும் நம் பால்யத்தின் மிக நுணுக்கமான சுருள்களை விரிக்க வல்லவை.
*****************************
மின்மினிப்பூச்சிகளின் ஒளி திரவத்தை மரங்களில் செலுத்துவதின் மூலம் ஒளிரும் மரங்களை உருவாக்கலாம் என்றும் தெருவிளக்கு கம்பங்களை அகற்றி தெருவிளக்கு மரங்கள் ஏற்படுத்தலாமென்கிற சாத்தியப்பாடுகளை திட்ட வரைவில் நிரூபித்த திருச்சியை சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள்.
தெருவெல்லாம் ஒளிரும் மரம் என்கிற அற்புத படிமத்தை கவிதையாக்க சிவகுமாரை அழைக்கிறேன். குட்டையாய் இல்லாமல் நீண்ட கவிதையாய் வந்தால் நன்று. மற்றவர்களும் முயலலாம்.
***********************
நான் யாருக்கும் பின்னூட்டம் அளிக்கவில்லைஎன்றால் யாரும் எனக்கு பின்னூட்டம் செய்யமாட்டார்கள் என்று சொல்கிறார் நேசமிதிரன். நல்லது. இன்று எனக்கு அதிகபட்ச சொடுக்காக என்பது உள்ளது. எனக்கு தெரிந்த ஐந்து பேர் பதினாறு முறை எனது வலைதளத்தை சொடுக்கினார்கள் எனக்கொள்கிறேன். நன்றி.
************************
ஒரு கதையை இனிய தங்கை அனுப்பியிருக்கிறாள்!
தந்தையும் பத்து வயது மகனும் புங்கமரத்துக்கு அடியில் அமர்திருக்கிறார்கள். அப்பா கேட்டார். மகனே மரத்தில் இருக்கும் பறவை எது. அது ஒரு காக்காய், என்கிறான் மகன். மீண்டும் அப்பா கேட்டார். மகனே மரத்தில் இருக்கும் பறவை எது. அது ஒரு காக்காய், என்கிறான் மகன். மீண்டும் அப்பா கேட்டார். மகனே மரத்தில் இருக்கும் பறவை எது. அது ஒரு காக்காய், என்கிறான் மகன். மீண்டும் அப்பா கேட்டார்.
நீ என்ன செவிடா.. அப்பா. நான் சொல்வது கேக்கவில்லையா. அல்லது நீ ஒரு குருடா.
அப்பா சொன்னார். உன் மூன்று வயதில் இதே இடத்தில் இந்த கேள்வியை நூற்றி எழுபது முறை கேட்டாய் மகனே. நான் ஒவ்வொரு முறையும் உன் முகத்தில் ஒரு இனிய முத்தமிட்டு சொன்னேன் 'அது ஒரு காக்கை' என்று.
இப்பொழுது நான் மூன்று முறை அந்த கேள்வியை கேட்டதும் நீ என்னை செவிடன்கிறாய்.
***************
பிள்ளைகளைப் பெறும் வரை நாம் பெற்றோர்களை குறை சொல்கிறோம். பிள்ளைகள் பெற்ற பின் நாம் குழந்தைகளை குறை சொல்கிறோம்.
*****************
நேசமித்திரனை இந்த பத்து பெண்களிப்பற்றிய குறிப்புகளுக்கு தொடர் பதிவை அளிக்க முதலில் அழைக்கிறேன்.
**********************
தையில் பிறந்த இந்த ஆண்டை மறுபடிக்கும் சித்திரையில் பிறக்கவைக்கிறது நடைமுறை. தவிரவும் வருடத்திற்கு ஐந்தாறு வருடப்பிறப்பை கொண்டாடுகிறது சுதந்திர இந்தியா. என் வீட்டில் தெலுங்கு பேசுகிறேன். எந்த பரம்பரையில் இருந்து வந்தேனென்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் தமிழன். கனவும் சிந்தனையும் தமிழில்தான் நிகழ்கிறது என்பதே நான் தமிழன் என்பதற்கு அடையாளமென கொள்கிறேன்.
எனவே,
இன்று 14.04.2010 புதன் கிழமை, காலை 06.55 மணிக்கு கிருஷ்ண பட்சம், அம்மாவாசை திதி, ரேவதி நட்சத்திரம், மீனராசி, மேஷ லக்னத்தில் நவாம்சத்தில் சிம்ம லக்னம், கும்ப ராசியில் புதன் ஹோரையில் வைதி ருதி நாம யோகம், நாவகம், நாமகரணம், மரணயோகம், நேத்திரம் ஜீவனற்ற பஞ்ச பட்சியில் மயில் துயில் கொள்ளும் நேரத்தில் புதன் தசை ராகு புத்தியில் (ங்கொய்யால ....) பிறந்ததாக சொல்லப்படும் சுதந்திர இந்தியாவின் இரண்டாவது விக்ருதி வருடப் பிறப்பு வாழ்த்துக்கள்.
இன்று தினமணி இதழில் ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து ஐம்பதின் விக்ருதி பற்றி ஒரு சுவாரஷ்யமான கட்டுரை இருக்கிறது.
அனேகமாக அடுத்த விக்ருதியில் சீனா நம்மை இலங்கை போர்தளத்திளிருந்து நம்மை தாக்கலாம். தமிழ் கடற்கரை மிக நீண்ட வருடங்களுக்குப்பின் போர்கோலம் பூணலாம். நம் பேரப்பிள்ளைகள் ஜாதிகள் மறந்து தமிழன் என்கிற உணர்வுடன் வேறுவழியில்லாமல் தமது முன்னோர்களின் வீரத்தை(!) மெச்சியவண்ணம் போரில் வீரமரணம் அடையலாம். லாம்...லாம்... லாம்..ம்ம்.ம்ம்.
*************************
***********************************
நண்பர் சுரேஷ் தனது நண்பருடன் பேசும்போது வலைப்பதிவர்கள் பற்றிய ஒரு கருத்தை விவாதித்ததாக சொன்னார். அதன் சாரம் ஒரு கேள்வியாக இருக்கிறது. வலைப்பதிவில் கருத்துக்களைப் பதிவதற்கும் பகிர்வதற்கும் கட்டணம் வாங்கினால் எத்தனைப்பேர் பதிவுலகில் தங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்வார்கள்? முக்கியமான கேள்விதான் இல்லையா ? வலைப்பதிவர்கள் இணைய வலையில்/வளையில் இரண்டுவிதமாக மாட்டிக்கொள்கிறார்கள் என்று படுகிறது. இலவசமாய் பதிவுவெளியை அளிப்பதின் மூலம் சர்வதேச நிறுவனங்கள் விரிக்கும் வலை ஒன்றிலும், தொடர்ந்து பதிவு மற்றும் பகிர்வு செய்வதில் கிடைக்கும் மனச்சுகிப்பிற்கு ஒன்றிலுமாக. இத்தகைய பதிவுவெளி சேவை இலவசமாக கிடைக்காவிட்டால் நாம் எத்தனை பேர் கைக்காசு செலவு செய்து நமது கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்வோம்?
பதிவு வழக்கம் மெல்லியதொரு போதைப்பழக்கமாக உருவகிக்க தொடங்குவதை பதிவர்கள் கண்டுகொள்ளக்கூடும். முதலில் எண்ணத்தைப் பகிர நல்ல களமாய் இருக்கும் இவ்வெளி தன்னை இட்டு நிரப்ப ஏதேனும் ஒரு கருத்துக்கும் அதன் தொடர்ச்சியாக ஒரு சார்புக்கும் பதிவர்களை நிர்பந்திக்கிறது. இச்செயல்பாடு படிப்படியாக நிகழும். ஒருவரின் வேலை மற்றும் சூழல் சார்ந்தே இதன் தன்மை காலவெளியை எடுத்துக்கொள்ளும். ஆனால் தொழிநுட்ப யுகத்தில் நாம் இதிலிருந்து தப்ப முடியாது.
ஏற்கனவே நமது பருண்மையுலகில் இணையத்தின் வழியாக ஒரு பிரபஞ்ச வெளியைப் போன்ற தன்மையில் ஒரு மாயச்சமூகம் மனித எண்ணங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டு விட்டது. நாம் நமது சமூகத்தில் ஒரு உறுப்பினர் போன்றே இந்த மாயச்சமூகத்திலும் உறுப்பினர்கள். நமது கட்டற்ற எண்ணங்களை மிகச்சுலபமாக பரப்ப முடிகிற வெளியாய் இது தன்னை தொடர்ச்சியாக விரிவு செய்து கொள்கிறது. அதைவிட ஒரு சிறப்பம்சம் உண்மைச்சமூகத்தில் ஒரு தனிமனிதனுக்கு சாத்தியப்படாத பன்மை நுழைவுத்தன்மை இந்த மாயச்சமூகத்தில் சாத்தியமாகிறது.
அதாவது, ஒருவர் இச்சமூகத்தில் எத்தனை பேராகவும் உறுப்பினராக்கிக்கொள்ளலாம். அனாலும் இது உண்மைச்சமூகத்தின் ஒரு புள்ளி மாற்றமற்ற மாயப்பிரதியாக மட்டுமே இருக்கிறது. மொத்தத்தில் ஒரு தனியறையில் தன்னை யாரும் கவனிக்காத நேரத்தில் ஒரு தனிமனிதன் செய்யும் அத்தனைக்காரியங்களையும் எல்லாம் அறிகிறபடி தன்னை யாரென்று வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் செய்வதற்கான சாத்தியப்பாடுகளை இவ்வெளி நமக்கு அளிக்கிறது.
என்னவொரு பயங்கரம்!
***********
வலை/வளை இரண்டு வார்த்தைக்குப் பிறகு 'வழை' என்கிற வார்த்தை இருக்கிறதா என்று தேடினேன். இருக்கிறது. வழை என்றால் இளமை என்ற ஒரு அர்த்தமும் புதுமை என்ற ஒரு அர்த்தமும் இருக்கிறது வர்த்தமானன் தமிழ் - தமிழ் அகராதியில்.
********
நண்பன் வசுபாரதி 'ஊதாரித்தனமான நண்பன்' என்கிற வார்த்தையை பிரயோகித்திருக்கிறான். சுவாரஷ்யமான கூற்று. அதை பற்றி நான் கொஞ்சம் எழுதுகிறேன். அதற்கு முன்னாள், பத்மாவின் பின்னூட்டத்தில் முட்டாள்தனம் என்று யோசிக்கத்தேவையில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார். இதைப்பற்றியும் நான் சொல்லவேண்டி இருக்கிறது. என்னவென்றால், முட்டாள் தனம் என்று நான் சொல்வது அறிவாளித்தனத்துக்கு எதிர்பதமாக. அறிவு எவ்வாறு ஒரு தன்மையோ அதுபோலவே முட்டாள் ஒரு தன்மை. சரியாக நான் சொல்ல வந்தது வெகுளித்தனம் அல்லது அப்பாவித்தனம். இது இரண்டும் சேர்ந்ததுதான் முட்டாள்தனம். இங்கு என்னைப்பொருத்தவரையில் அறிவாளிகளை விட முட்டாள்களே சிறந்தவர்களாகவும் மேன்மை மற்றும் மென்மையான வாழ்க்கையை வாழ்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். வாழ்வதற்கு தேவையான அடிப்படை அறிவை கொண்டவர் எவரும் அறிவாளிதான். அப்படியானால் இங்கு முட்டாள்கள் யாரும் இல்லை, சமயோசிதமாக பணத்தை எவ்வழியிலும் சேர்க்கத தெரிந்தவர்களைத்தான் இங்கு நாம் அறிவாளிகள் என்கிறோம். முட்டாள்கள் பிழைக்கத்தெரியாதவர்கள். பெரும்பாலும் 'பாவம் அவன்' என்கிற விகுதியோடுதான் அவர்கள் அடையாளப்படுத்தப படுகிறார்கள். இந்த வகையில்தான் என்னை அல்லது என் செயல் பாடுகளை நான் முட்டாள்தனம் என்று விளித்துக் கொள்கிறேன். இது கண்டிப்பாக அவையடக்கம் அல்ல.
இரண்டாவதாய் வசுபாரதியின் ஊதாரித்தனம் என்கிற பதம். ஊதாரித்தனம் என்பது பொதுவாய் கண்டமாதிரி செலவுசெய்தல், பணத்தை சேமிக்காதிருத்தல் போன்ற பொருளாதார பிரச்சனைகளின் அடிப்படையிலான சொல். வசு இதனடிப்படையில் சொல்லியிருந்தால் அது எனக்கு உடன்பாடு கிடையாது. எனக்கும் ஊதாரித்தனம் பிடிக்கும். அனால் அதற்காக ஒரு மனிதன் அடுத்தவரை சார்ந்திருக்கக்கூடாது என்பதுதான் சரி. அதற்காக ஒரு சிறு அளவிலான திட்டமிடல் வாழ்க்கையில் மிகத்தேவையானது. திட்டமிடல் என்ற சொல்லே கொஞ்சம் பொறுப்புணர்வு சார்ந்ததுதான். அவ்வகையான பொறுப்புணர்வையே நான் முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்டேன். எனக்கு தெரிந்து அதிகப்படியான குடும்பங்களில் குழந்தைகள் வளர்த்த பின்னும் பெற்றோரை சார்ந்துதான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களது பெற்றோர்கள் பெற்றதனாலேயே தரவும் வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தில் வளர்கிறார்கள். குழந்தைகளை நாம் குற்றம் சொல்ல முடியாது. நமது வளர்ப்பு முறையே அவ்வாறாகத்தான் உள்ளது.
என்னைப்பொறுத்தவரை, பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு நம்பிக்கைகளை வளர்க்க உதவ வேண்டும். நம்பிக்கைஎன்றால், அவர்களது வாழ்நாளில் எந்ததினத்திலும் அவர்கள் தனித்து கைவிடப்பட்ட நிலையில் - கையறு நிலையில் - தள்ளப்பட்டாலும் மீண்டும் வாழ்க்கையை முதலிலிருந்து உற்சாகமாக தொடங்கும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தவேண்டும், அந்த நாள் அவர்களது அறுபதாவது வயதில் ஏற்பட்டாலும் சரி. எளிமையாக சொல்லவேண்டுமானால், ஒருவர் நடுத்தெருவுக்கு (!) வந்தாலும் வாழ்கையை சுவாரஷ்யமாக எதிர்கொள்ளும் திராணியை பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுக்கு அளிக்கவேண்டும். அதைத்தான் பெற்றோர்களுக்கான பொறுப்புணர்வு என்று நான் சொல்லுகிறேன்.
இங்கு நிலைமை அப்படி இல்லை. எந்த பள்ளியின் பாடத்திட்டமும் நம்பிக்கையை முன்னிறுத்துவது இல்லை. குடும்ப நபர்களும் அவ்வாறே. தமிழ்ச்செல்வன் சொன்னது போல இந்த இந்திய தேசமே 'பெயிலாய்ப் போனவர்களின்' தேசம் என்பது தெரியாமல் நாம் பாடப்புத்தகப் பொதிகளை குழந்தைகளுக்கு உண்ணக் கொடுக்கிறோம். நமது தேசத்தின் மொத்த வளர்ச்சியில் பள்ளித்தேர்வுகளில் தோல்வியுற்றவர்களின் பங்கு அறுபது சதத்திற்கு குறையாது என்பது கண்கூடு.
இதனடிப்படையில்தான் நான் ஆண் மற்றும் பெண் மனக்கூறுகளால் ஆன குடும்ப அமைப்பில் ஆண்களைப் பற்றியும் பெண்களைப்பற்றியும் நான் புரிந்து வைத்திருப்பவற்றை பற்றி சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.
...................................... தொடரும்.
********************
தாய்மார்கள் தினம் , காதலர் தினம் போன்று ஒரு நாளை ஏதாவது ஒரு தினமாக கொண்டாடுவதில் எனக்கு அவ்வளவு உடன்பாடு இல்லை. உலகத்தில் எத்தனை நாட்களை என்னவிதமான தினமாக கொண்டாடுகிறார்கள் என்று கணக்கிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் சங்பரிவாரங்கள் எதிர்க்கிறார்கள் என்கிற ஒரு காரணம் போதும் காதலர் தினத்தை நான் ஆதரிக்க! தமிழ் பண்பாடு போல வேறு எந்த கலாச்சாரத்திலாவது மாதம் ஒரு பண்டிகையை பார்க்க முடியுமாவென தெரியவில்லை. சித்ரா பௌர்ணமியில் ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு பண்டிகை நாள்! ஆடி மற்றும் மார்கழியில் மொத்த மாதமுமே கொண்டாட்டங்கள்தான். நான் ஏன் தினத்தை ஒரு ஏதாவது ஒரு உணர்வு நாளாய் கொண்டாட விரும்பவில்லை என்றால், அந்த ஒரு தினத்தை தவிர மற்ற நாட்களில் அந்த உணர்வு பற்றி ஒரு அக்கறை குறைய அதிக வாய்ப்புள்ளது என்பதனால்தான். தினக்கொண்டாட்டங்கள் என்பவை நுகர்வுக்கலாச்சரத்தில் பலியாடுகளாக்கப்படும் மக்களின் சொத்துக்களை பறிக்க ஏற்பாடு செய்யும் வியாபாரத்தந்திரம். சகோதரிகளுக்கு மஞ்சள் புடவை எடுத்துக்கொடுப்பது (இப்போது சிவப்பு புடவை) போன்ற சுவாரசியமான பயங்கரங்கள் போன்றவை இது. எனக்கு மிகவும் எரிச்சல் வரவழைக்கும் தினக்கொண்டாட்டம் எதுவென்றால் அட்சய திருதி
***********
சிவராத்திரி கொண்டாத்தன்று ஜீ தமிழ் ' அலைவரிசை பார்த்தவர்கள் ஒரு அருமையான இசை ஆன்மீகத்தை அனுபவித்திருப்பார்கள். மிகவும் ரசித்தேன். விக்கு வினாயக்கின் கடம் அதில் உச்சம். மற்றபடி மகாசிவராத்திரி என்பது எனக்கு சிறுவயது கிராமத்தில் தோழிகளுடன் சேர்ந்து சினிமா பேர்சொல்லும் விளையாட்டு விளையாடியதும் சொட்டாங்கல் விளையாட்டு விளையாடியதுமான என் பாட்டி வீட்டு திண்ணை ஞாபகம் மட்டுமே. இந்த சினிமா பேர் சொல்லும் விளையாட்டை இப்போது விளையாடுகிறார்களா என்று தெரியவில்லை. ஒரு எழுத்தை சொன்னால் படம் பேர் சொல்ல வேண்டும். பாட்டும் பாடுவோம். பாட்டுக்கு பாட்டு. சிலோன் ரேடியோ மாதிரி அதுவும் தொலைந்து விட்டது.
விளையாட்டு என்றதும் நான் (நாம்) விளையாடிய விளையாட்டுக்களை எண்ணிப்பார்த்தேன். கிட்டி, ஜெப்பா கல், தட்டை பெண்டில் காத்தாடி செய்வது, சினிமா பிலிம்களை சேகரிப்பது, சிகரட் அட்டைகளை சேமிப்பது, உண்டி வில்லில் கரட்டாண்டி வேட்டை, வெடி தேங்கா போடுவது, டயர் வண்டி, அம்புவில் செய்வது, கள்ளன் போலீஸ், நொண்டி, கம்மாயில் நீச்சலடிக்க போவது, எழந்த மற்றும் வழுக்கப்பழங்களை பறிப்பது, தலைவெட்டி செடி, கோவைக்காய் செடிபோன்றவைகளை தேடிப்போவது, டயரை எரித்து அந்த வெளிச்சத்தில் சோளக்கருது திருடுவது.. இன்னும் என்னென்ன...!!
**************
நான் எழுதத் தயங்கும் நாவலை ஏறக்குறைய எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார் எழுத்தாளர் கரிகாலன்.
படித்து பாருங்கள்: http://chikkymukky.com/
இன்றைய தினத்தந்தி நாழிதளில் மூன்று விஷயங்கள். ஒன்று, திண்டுக்கல் மாவட்டம் பாலசமுத்திரம் என்கிற ஊரில் சுடுகாட்டுக்கு பாதை இல்லை என்பதால் இறந்தது போன நபரின் உடலை காற்றடைத்த லாரி டியூப்பில் பாடை செய்துவைத்து ஆற்றின் மேல் மிதக்க விட்டு சுடுகாட்டுக்கு இழுத்து கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். பிறகு புதைத்தார்களா இல்லை எரித்தார்களா என்று தெரியவில்லை. தமிழகத்தின் அநேக கிராமங்களில் சுடுகாட்டு பாதைப் பிரச்சனை இருக்கிறது. இதை தொடர்ந்து கிராமங்களில் இருந்து அருகிலிருக்கும் நகரத்தில் மின்மயானத்திற்கு அவசரஊர்தி வைத்து கொண்டுவந்துவிடும் பழக்கம் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் இது செலவு பிடிக்கும் சமாச்சாரம். போகிற போக்கில், 'உடல் தானம்' என்கிற விஷயம் புனிதசடங்காகி பிணத்தை அவர்களே வந்து எடுத்துப்போகவேண்டிய கலாச்சார சூழல் உருவாகிவிடும் போல. ஒரு வகையில் அது நல்லதுதானோ என்னவோ.
மற்ற இரண்டும் சினிமா விளம்பரங்கள். ஒன்று 'தமிழ்படம்' என்கிற சினிமா விளம்பரம். தமிழ் சினிமாவின் கேவலங்களை பற்றி படம் பண்ண அமைச்சர் குடும்பத்தில் இருந்துதான் தயாரிப்பாளர்கள் வரவேண்டியிருக்கிறது. அந்த படத்தின் விளம்பர வரிகளில் இயககுனருக்கு தொலைபேசி படத்தின் கதை என்னவென்று கேட்கக்கூடாது "தெரிந்தால் சொல்லமாட்டோமா' என்றிருக்கிறார்கள். நல்ல விளம்பரம்! இயக்குனர் ஸ்ரீதரின் காதலிக்க நேரமில்லை சினிமா டைட்டிலில் இப்படி ஒரு தொனி வரும் படியான வாசகம் பார்த்த ஞாபகம்.
இரண்டாவது, ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரு எம் ஜி ஆர் அடிப்பொடிகள் தோன்றி சினிமா எடுக்க கிளம்பி விடுகிறார்கள். இப்படி 'சின்னவர்' எத்தனை பேர் கிளம்புவார்கள் என்று தெரியவில்லை.இப்படத்தின் இயக்குனர் பெயர் எம் ஜி ஆர்நம்பி! தயாரிப்பு எம் ஜி ஆர் ஸ்டுடியோ ! எம் ஜி ஆர் நம்பியே இப்படத்தில் நடிப்பார் போல. 'கால பைரவி' என்பது படத்தின் பெயர்.
***********************
திருமண பந்தம் பற்றிய எனது அவதானிப்பில் வலு சேர்க்கும் மூன்று காரணங்களை கடந்த மூன்று நாட்களில் நான் அறிய நேர்ந்தது.
மெத்தப்படித்த ஆண், மாதத்திக்கு லட்சம் வரை வருமானம்! மெத்த படித்த பெரிய வேலை பார்க்கிற பெண் என்றால் தனது குடும்பத்தை புரிந்து கொண்டு நடக்கமாட்டார்கள் என்று கற்பனை செய்து, பத்தாவது படித்த பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டார்..மிகக்குறைந்த காலத்திலேயே மனிதர் திருமணபந்தத்தில் கடுமையான சோர்வு கொண்டுள்ளார். இருவரும் மாறி மாறி 'அவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை' என்கிற பதத்தை உபயோகிக்கிறார்கள். இதில் ஆண் நம்பிக்கை இழக்கிறார். பெண் பாதுகாப்பு உணர்வை இழக்கிறார்.
எதிர்மாறாக இன்னொரு நண்பர் திருமணமாகாதவர் திருமணமாகி ஏறக்குறைய பத்துவருடங்கள் லௌகீக அனுபவம் பெற்ற பெண்ணை திருமணம் செய்கிறார். இதில் இருவரும் மாறி மாறி 'அவர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்' என்கிற பதத்தை உபயோகிக்கிறார்கள். இதில் ஆண் நம்பிக்கை பெறுகிறார். பெண் பாதுகாப்பு உணர்வு அடைகிறார்.
அடுத்ததாக பத்தொன்பது வயது பெண்ண நாற்பத்தியேழு வயது திருமணமான, தினமும் குடிக்கிற ஆணை விரும்பி திருமணம் செய்துகொள்கிறார். காதல் என்று சொல்லமுடியவில்லை. ஏனென்றால் அவர் தினமும் குடிக்கிறார் என்று காரணம் காட்டி பத்து வருடத்திற்கு பின் தனது மகனுடன் தனியாக வாழ்கிறார்.
மூன்று ஜோடிகளுக்கும் பொருளாதார பிரச்சனைகள் இம்மி கூட இல்லை. எனது கேள்வி என்னவென்றால்: ஆணால் பெறப்படும் நம்பிக்கை என்பது என்ன, அந்த நம்பிக்கை எதனடிப்படையில் ஆனது? பெண்ணால் பெறப்படும் பாதுகாப்பு உணர்வு என்பது எது, அந்த உணர்வு எதனடிப்படையில் ஆனது?
நான் என்ன சொல்லுகிறேன்: பாதுகாப்புணர்வு இல்லாத ஆண் பெண்ணை முழுவதுமாய் நம்பிவிடுகிறான். அதே போல, நம்பிக்கையுடைய பெண் ஆணிடம் பாதுகாப்புணர்வை அடைந்து விடுகிறாள். அல்லது சுத்தமான காதலால் எதிர்பால் எக்கேடு கெட்டாலும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதற்காக (காதல் என்கிற கற்பனைக்காக) தங்களை தாங்களே துன்புறுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
நான் சொல்வது சரியா?
இது தொடர்பாக தொடர்ந்து எழுதுகிறேன்.
*******************
************************
" இப்போது அவர்கள் முறை, வீடு புகுந்து அடித்தார்கள்" - அடியாள் - ஜோதி நரசிம்மன்
இந்த புத்தகம் என்னை மிகவும் இம்சிக்கிறது. வாழ்நாளில் நான் படித்த உருப்படியான புத்தகங்களில் இதுவும் ஒன்று. எளிய, நேரடியான எழுத்து. தமிழகத்தின் மிக முக்கிய உளவியல் சிக்கலை நேரடியாக பதிவு செய்கிறது. புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு புதினத்துக்குரிய அடர்குறிப்புகளை கொண்டுள்ளது. இதனையொட்டிய லக்ஷ்மி சரவனக்குமரின் ஒரு கட்டுரையும் http://www.inioru.com/ - ல் வாசிக்கலாம்.
****************************
ரமேஷ் வைத்யாவின் பாட்டை வழியாக கண்டுபிடித்து விட்டேன்.
********************
முல்லைப்பூ வாசம் மூக்குல வீசும்
கன்னிப்பூ வாசம் என் நெஞ்சுக்குள்ளே
அத்த மகளே மெத்த வேணுமா
நித்தம் ஒரு புத்தம்புது முத்தம் கொடுநீ - இந்த
கன்னிப்பெண் கண்ணுக்குள் கொட்டிக்கிடக்குற
கற்பன எத்தனை கோடி - இவ
சிங்காரக்கொண்டைக்கு முல்லைப்பூ வை - அந்த ( முல்லைப்பூ வாசம் ...)
குண்டு விளையாடச் சேக்கலன்னு ரெண்டு
வண்டு கண்ணில் கண்ணீர் வடிச்சவளே - நான்
தோத்த வருத்தத்த அழுது கரைக்கையில்
தேத்தி என் கண்ணீரை தொடச்சவளே
வெடலப்பருவத்து வெளையாட்டுக்கதைஎல்லாம்
நெஞ்சுக்குள்ளே இன்னும் ஞாபகமா ... (இவ சிங்காரக்கொண்டைக்கு...)
வைகை மணல்கூட்டி வீடு கட்டி அந்த
வாசலில் எம்பேர வரஞ்சவளே - அந்த
பாதி விளையாட்டும் படிப்பும் நிறுத்திட்டு
பச்ச கிடுகோரம் மறஞ்சவளே
அழுது பிரிஞ்சாலும் அத்தானுக்குங்கனவு
பொழுது விடுஞ்சாலும் போகலையே ( இவ சிங்காரக்கொண்டைக்கு ...)
சொந்தபந்தம் உள்ள உறவுக்குள்ளே - வேற
சாதி சனமுன்னு பேதமில்ல சொந்தம்
ஆயிரமானாலும் காசு பணத்துல
நீயும் நானும் சமானமில்ல
தோள் தொட்ட கன்னிக்கு பூமால நான் போட
நாள் வந்து சேராம போயிடுமோ - இவ சிங்காரக்கொண்டைக்கு முல்லைப்பூ...
****************
ஆரம்ப தொன்னூறில் எழுதியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். தொடர்ந்து அவரைப்பற்றி தகவல்களை அறிந்து வருகிறேன். ரமேஷின் அறிவுத்தேட்டமும் மனத்தேவைகளும் வாழ்வின் மீதான அவரின் வன்மமும் எனக்கு மிகப்பெரிய உளவியல் சிக்கலை உருவாக்குகிறது. சுயஎள்ளலும் தார்மீகத்தின் மீது காறித்துப்பும் அவரது இருப்பு முறையும் என்னை கிளர்வு கொள்ளச்செய்கிறது .
********************
ரமேஷ் வைத்யா என்கிற சோமா வனதேவதா .. என் மனநெருக்கமான ஆளுமை.. உன்னை தொடர்ந்து நான் ரசிக்கிறேன்..
உனக்கு என் அன்பு.
**********************
