சுயம்

நான் யார். தெரியவில்லை என்று ஒதுங்கி போகாமல் ஏதாவது சொல்லவேண்டும். இது எனக்கு சுயவிருப்பமாக (பர்சனல் அர்ஜ்) உள்ளது. இது ஆன்மீகத்தேடல்தொடர்பான கேள்வி இல்லை. இந்த சமூகச்சூழலில் என் மனம் என்னவிதமாக உருவாக்கி இருக்கிறது என்பது பற்றிய ஒரு சுய விமர்சனம். என் மனநிலை (ஸ்டேட் ஆப் மைன்ட்) என்பதை நான் எவ்வாறு அமைத்துக்கொண்டுள்ளேன் என்கிறது பற்றிய எனது எளிய வாக்குமூலம். இது யாருக்காக என்பதை இறுதியில் சொல்கிறேன்.

நல்லது - கெட்டது :

என்று எதுவும் இல்லை. மனிதர்களின் பழக்கங்கள் அவரவர் சூழ்நிலைகளுக்கு ஒப்ப நல்லவை கெட்டவை என தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. புகை, மது, பெண் ( பெண்களுக்கு ஆண்) ஆகியவை பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட கெட்டபழக்கங்களாக உள்ளன. இதை நான் திண்ணமாக மறுக்கிறேன். பொய் சொல்லுதல், பொறாமைப்படுதல், திருடுதல், பழிசுமத்துதல், பிறன்மனை விழைதல் போன்ற இன்னும் பலவிதமான பழக்கங்கள் மனிதர்களின் வளர்ப்புச்சூழலில் உருவாகும் மனவியல் பக்குவம் என்பது என் எண்ணம்.

ஆண் - பெண் :

என்பவர்கள் உடல் அடிப்படையில் வேறுபட்டவர்கள். மன அடிப்படையில் வேறுபாடு அற்றவர்கள். மீண்டும் இதற்கு வளர்ப்புச்சூழல் காரணியை நம்புகிறேன். இது அடிப்படை. மாறாக, நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் ஆணாக இருப்பதற்காக குற்றவுணர்வு அடைந்திருக்கிறேன். என்னைப்பொறுத்தவரை ஆண் என்பவன் ஒரு மொன்னையான இயற்கை அமைப்பு. ஒற்றைபுரிதல் ஆணின் மன இயல்பு. பெண் பலவித (மல்டிப்பில்) புரிதன்மை அமைப்பு. ஆண் பனைமரம் என்றால் பெண் வாழைமரம். வேறு வேறு வகை. வேறு வேறு இருப்பு. மூளைச்செயல்பாடுகள் மட்டும் ஒன்று.

கடவுள் :

இல்லை. கடவுள் என்கிற கருத்தாக்கம் மட்டுமே இருக்கிறது. கருத்துக்களை நான் ஒருபோதும் நம்புவதில்லை. சில கூட்டு மனங்களின் நம்பிக்கைகள் சில நேரம் பலிக்கிறபோது நிகழ்தகவின் குழந்தையான 'தற்செயலையே' நான் கடவுளென தீர்மானிக்கிறேன்.

நட்பு:

எனக்கு நட்பில் பால்பேதமில்லை. ஒருவரை பிடித்திருந்தால் அவர் எப்படிப்பட்டவராய் இருந்தாலும் நண்பர்தான். கொலைகாரர், திருடர், புரம்சொல்லுபவர், பாலியல் தொழிலாளர்கள், அரசு அலுவலர்கள் என அவர்கள் எவ்வாறு இருந்தாலும் எனக்கு கவலையில்லை. யாரையும் எனக்கு கேவலமாக நினைக்கத்தோன்றாது. பிடிக்கவில்லை என்றால் சுத்தமகாக ஒதுங்கிவிடுவது நல்லது என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு உலகத்தில் அனைவரையும் பிடிக்கும் அரசியல்வாதிகளைத்தவிர.

அரசியல்: கட்சிகளுக்கும் எனக்கும் எந்த தொடர்பையும் இதுவரையில் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. இனிமேலும் இல்லை.

கலாச்சாரம்-பண்பாடு: எதுவும் இல்லை. திராவிடன் என்பதில் லேசான பெருமிதமுண்டு.

மதம்: புத்தம் தேவையாக இருக்கிறது. சமணம் விருப்பமாக இருக்கிறது. இசையும் நடனமுமாய் இருந்தால் மகிழ்ச்சி.

மரணம்: என்பது முற்றுப்புள்ளி. எளிய, உறுதியான மருத்துவச்செயலிழப்பு (டெத் இஸ் கிளினிக்கல்). ஆன்மாவையும் மறுபிறப்பையும் திண்ணமாக மறுக்கிறேன்.

அறம்: சுதந்திரம். என் அறம் சுதந்திரம். நான் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கருத்தும் என்னால் சுதந்திரம் என்கிற சிக்கிமுக்கியில் உரசிப்பார்கப்பட்டு தரம் பிரிக்கப்பட்டவை.

இந்த சுருக்கமான மற்றும் முட்டாள்தனமான வாக்குமூலம் எதற்கு: எனது மன - சிந்தனைப்போக்கு மேற்கண்டவைகளின் அடிப்படையில்தான் இயங்குகிறது என்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்வதன் மூலம் எனது இரண்டு மகன்களுக்கும் (அவர்களைப்போலவே ஆன ஆண் சிறுவர்களுக்கும் ) தெளிவுபடுத்தவே. எதிர்வரும் கடுமையான, காழ்ப்புணர்வும், பொறுப்பற்ற தனிமனித மற்றும் சமுதாயச்சூழலும் நிறைந்த காலத்தில் ஆண்களென அவர்கள் நுழைகிறார்கள். அவர்களுக்கு நான், ஆணாகிய நான் எவற்றை சொல்லி அனுப்புவேன் ? எதையும் சொல்ல வேண்டுமாவென்றும தெரியவில்லை. எல்லாக்குழந்தைகளைப்போலவே அவர்கள் ஊடக கற்பிதங்களையும், திரைப்பட நாயகர்களின் பிரதிமைகளையும் , மோசமான பாடத்திட்டங்களின் மத்தியிலும் வளர்கிறார்கள். சகோதர்களுக்குள்ளே குரோதம் பேணுகிறார்கள். பயமாய் இருக்கிறது. என் பொறுப்புணர்வின் மேல் கடும் கேள்வி எழுகிறது. வெறும் பொருளாதரத்தை சேமித்து வைத்தால் சரியாகிவிடுமா?

உணவுக்காவும் இருப்பிடத்திற்காவும் பாதுகாப்பிற்காவும் நிறம் மாறும் ஒரு எளிய பச்சோந்தி போல வாழும் எனக்கு நிறைய எழுதத்தோன்றுகிறது. மனஅழுத்தம். பிறகு எழுதுகிறேன்.
*********************

அன்பு, நட்பு, கனவு.

****************

அன்பு.

" அழகான உன் கண்களை உற்றுப் பார்க்கிறேன்; உள்ளே குதித்து உயிரை விட்டு விடலாமா என்றிருக்கிறது" (deepaneha.blogspot.com) .மகளைப்பற்றி எழுதும் போது இவ்வரிகளை இவர் எழுதியிருக்கிறார். மகள் என்பதை எடுத்து விட்டு பார்த்தோமானால், காதலை அல்லது அன்பை இதைவிட அழுத்தமாக வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். எனது விருப்பப்பட்டியலில் இவர் "சிதறல்கள்" என்ற வலைப்பதிவை இணைத்து இருக்கிறேன்.

**********************

நட்பு.

இந்த உறவுமுறைக்கு மனிதர்கள் எவ்வளவு தெளிவுரைகளை எழுதிவிட்டார்கள்.! ஆனாலும் சில நேரங்களில் எவற்றிற்கும் அடங்காமல் தனித்து நிற்கிறது இவ்வுறவு. வாழ்வின் பெருந்துயரங்களில் ஒன்று நட்புமுறிவு. எனக்கு வாழ்வில் ஒருமுறை இது நடந்திருக்கிறது. ஒரேமுறை..! கல்லூரி காலத்தோழனவன். இன்றுவரை அது ஒரு கடுமையான கனவாக என் தூக்கத்தில் விழித்தெழுகிறது. சம்பவங்கள், அதற்கான காரணிகள், சம்பவங்கள் நடந்த இடங்கள் எல்லாம் கலவையாக கனவில் பரிமானங்களை வெல்லுகின்றன. நேற்றிரவு கனவில் நடந்த பயங்கரம் என்னவென்றால் ஒரு காரணம் இடமாக எனக்கு காட்சியளித்தது. அதை எப்படி விவரிப்பது என்று விளங்கவில்லை.. ஒரு காரணம் எனக்கு சம்பவ இடமாக தெரிந்தது. சம்பவ இடம் அங்கில்லை. இப்பொழுது கனவில் வந்த எந்த முகமும் நினைவில் இல்லை.. சமீபத்தில் இறந்து போன எனது தாத்தா மற்றும் நடிகர் கவுண்டமணியைத்தவிர ! மறுபடியும் எனக்கொரு நட்பு முறிவுக்கான அறிகுறிகள் தெரிகிறது. இம்முறை தவறு என்னுடையதாகவே இருக்க விருப்பம்.

******************************

கனவு.

கனவு பற்றியும் நிறைய படித்தும் எழுதியும் இருக்கிறார்கள். என் நண்பருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்த உலகமே நான் காணும் கனவாய் இருத்தால் எப்படி இருக்கும் என்றார். "கனவில் பட்டுப்பூச்சியை கண்டேன். விழித்ததும் அதைக்காணவில்லை, இது நான் கண்ட கனவா அல்லது பட்டுப்பூச்சியின் கனவில் நான் விழித்திருக்கிறேனா" என்று எப்போதோ ஒரு வரி படித்த ஞாபகம். யார் சொன்னது என்று தெரியவில்லை. இந்த உலகத்தை நான் கனவு கண்டால் நன்று. என்னை யாரோ ஒருவர் கனவு கண்டுகொண்டிருந்தால்... அய்யோ.

************************

காதல்

1994-1995 : இவ்வருடங்கள் நான் காதலில் உச்சக்கிறுக்கு கொண்டிருந்த நாட்கள். மகாக்கவி பாரதியின் இரண்டே பாடல்களை திரும்பத்திரும்ப படித்துக்கொண்டிருப்பேன். அவைகளை ஒரு முறைப்படித்தால் என் காதலுக்காக உடனே இரண்டு கவிதைகளை எழுதிவிடுவேன். நான் எழுதிய கவிதைகள்தான் என் கடிதங்களில் இருக்கும் பாரதியைப்பற்றி ஒரு குறிப்பும் இருக்காது! இன்றைக்கும் அவைகளைப்படித்தால் எனக்கு காதல் கவிதைகளை எழுதுவதில் எந்த சிறமமுமிருக்காது.

பாரதியின் சின்னஞ்சிறு சிறுகிளியே கண்ணம்மா செல்வக்களஞ்சியமே, சுட்டு விழி சுடர்தான் ஆகிய இரண்டும்தான் அவை. முதல் கவிதையில் - அன்பு தருவதிலே உனக்குநேர் ஆகுமோர் தெய்வமுண்டோ -என்ற வரியும் இரண்டாவது கவிதையில் - பட்டு கருநீலப்புடவை பதித்த நல்வயிரம் நட்டநடு நிசியில் தெரியும் நட்சத்திறங்களடி - என்ற வரியும் என்னை பித்து பிடிக்க வைத்தவை.

பாரதியின் ஒவ்வொரு அணுவும் காதல்.

அவருடைய மற்றொரு கவிதையில் என் காதலை நிறைத்துக்கொண்டேன். அது இவ்வாறு தொடர்கிறது என்று எண்ணுகிறேன்:

நெரிந்த திரைக்கடலில் நின்முகங்கண்டேன்
நீல விசும்பினிடை நின்முகங்கண்டேன்
திரிந்த நுரைதநிடை நின்முகங்கண்டேன்
சின்ன குமிழ்களில் நின்முகங்கண்டேன்

பிரிந்து பிரிந்து நிதம் மேகம் அளந்தே
பெற்ற துன் முகமின்றி பிறிதொன்றுமில்லை
சிரித்த ஒலியினுள் கை விலக்கியே
திருமித்தழுவியத்தில் நின்முகங்கண்டேன்

என்ற கவிதை எவ்வளவு நிஜம். காதல் அந்த அனுபவத்தை எனக்கு வழங்கியது. என் கவிதை வரிகளின் ஆதிச் சொற்கள் மகாகவியினுடையது.

**********

அந்த நாட்களில் நான் படித்த ஒரு மொழிபெயர்ப்பு கவிதையின் தழுவலாக நான் என் காதல் கடிதத்தில் எழுதிய கவிதை(!) கீழே:

*****************
முன்ஜென்மத்தில் நான் ஏதாவது
அதிசயம் புரிந்திருக்க வேண்டும்.
இந்த ஜென்மத்தில் உன்னை எனக்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள்!
ஏதாவது திடுக்கிடும்படி செய்திருப்பேன்
திருக்குறளை இயற்றியிருக்கலாம்
ஒரு பவளத்தீவு மக்களுக்கு சுதந்திரம் அளித்திருக்கலாம்
அல்லது
பஞ்சாயத்து போர்ட் தேர்தலை நடத்தியிருக்கலாம்
எதற்காக உன்னை எனக்கு அனுப்பினார்கள் ?
பெரியகோவிலை கட்டியிருக்க வேண்டும்
மூட்டுவலிக்கு மருந்து கண்டுபிடித்திருக்க வேண்டும்
அல்லது
ஐஸ்கிரீம்.. தொசைசட்டி.. அதிரசம்
கண் மை .... கால்கொலுசு போன்ற
ஏதோவொன்றை கண்டுபிடித்து விட்டேனென்று தோன்றுகிறது
எதற்காக உன்னை எனக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்?
**************

தொன்னுத்தியாராம் வருடம் நான் எழுதிய கடித்தத்தில் இந்த கவிதையை எழுதியிருக்கிறேன். காதல்.!

*******************

பண்ணு சுதி நீ எனக்கு பாட்டினிமை நான் உனக்கு..

*********************

மழையின் டிசம்பரில்..

பைத்தியக்கார மனநிலையிலிருந்தேன். வானம் தூவிக்கொண்டிருந்தது. புது ஊர். இதற்கு முன் சென்றதில்லை திருவாரூருக்கு. பேருந்து நிலையத்திற்கும் புகைவண்டி நிலையத்திற்கும் எத்தனைமுறை நடப்பது? மழையில் நனையும் மனநிலையை குளிர் போக்கிவிட்டிருந்தது. கொஞ்சம் வித்தியாசமான தஞ்சாவூர் பிரகதீஸ்வரர் கோவிலை பகடி செய்தவிதமான திருவாரூர் பெரியகோவிலில் மனம் லயிக்கவில்லை. ஒழுங்காக யோசிக்க முடியவில்லை. மனம் விட்டேத்தியாக சோழநாட்டின் ஒருபகுதியில் திரியும் சம்சாரியெனகற்பனை செய்துகொண்டு கோவிலைவிட்டு வெளியேறி வரும்போது ஒருவர் ஏன் சாயரச்சை பாக்காமல் போறேள் என்றார். பதிலேதும் கூறாமல் சிரித்தவாறு வெளியேறினேன். அவருக்கு இரண்டு காரணங்களால் பதில் சொல்ல ஏலவில்லை. பதில் சொல்லும் மனநிலையில் இல்லை மற்றும் சாயரட்ச்சை என்றால் என்னவென்று தெரியவில்லை. மாலை ஆறு மணி ஆகிவிட்டது. காலையில் ஏழுமணிக்கு தொடங்கி இதே மனநிலை. திருவாரூர் பேருந்துநிலையம் முன்பாக வந்து நின்ற பொழுது விதி என்னைப்பார்த்து சிரித்தது. தைலம்மை திரையரங்கத்தில் வேட்டைக்காரன் போஸ்டர்!

நம்புங்கள் நண்பர்களே ஒரு பைத்தியக்கார மனநிலையை சரி செய்ய அந்தப்படம் பத்து நிமிட நேரம் மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டது!

***************

அடுத்தவூரும் நான் முதன்முதலில் சென்றதுதான்: நாகப்பட்டினம். இந்த ஊரிலிருந்து வேளாங்கண்ணி பதினாலு நிமிடம். நாகூர் பத்தொன்பது நிமிடம். காரைக்கால் முப்பது நிமிடம். திருநள்ளாறு நாற்பத்துமூன்று நிமிடம். (ஆம்னி வேனில்). சுவாரஸ்யம் நாகப்பட்டினத்துக்கும் நாகூருக்கும் நடுவிலிருக்கும் மாநில எல்லை சோதனைச்சாவடி அருகில் நடந்தேறியது! சோதனைச்சாவடி தாண்டியதும் நான்கு புதுச்சேரி அரசு மதுக்கடைகள். பெரிது பெரிதாக... அடியேன் கண்களுக்கு பட்டது சற்று தூரம் தள்ளி தனித்து கைவிடப்பட்ட நிலையில் இயங்கி கொண்டிருந்த கள்ளுக்கடை! நடந்த சுவாரஸ்யங்கள் நண்பர்கள் யூகிக்கக்கூடியதுதான்!

******

சற்றும் எதிர்பாராத சமயத்தில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. "சார் எம்பேரு ஆர். பி. ராஜநாயஹம்.. உங்க பிளாக்ல என்னப்பத்தி எழுதியிருக்கிங்க.. எப்படி சார் கண்டுபிடிச்சிங்க.." என்னால் அவர்தான் பேசுகிறார் என்று நம்பமுடியவில்லை. அவரது மிருதுவான குரலால் என்னிடம் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். நல்ல மனிதர். அவருடனான எனது நட்பு எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. அவருக்கு என் அன்பு.

*******

பயம்

நீங்கள் கீழ் கண்ட கேள்விகளை உங்கள் வாழ்க்கையில் எப்போது சந்தித்தீர்கள்:

1 பொருள் என்றால் என்ன?
2 ஒளிஆண்டு என்றால் என்ன?
3 கருந்துளை என்றால் என்ன?

நாம் எல்லோருக்கும் வாழ்வில் மல்லாக்க படுத்து வானத்தை பார்த்த அனுபவம் இருக்கும் என்றே நம்புகிறேன். எனக்கு பள்ளி நாட்களில் ஏறக்குறைய தினமும் இந்த அனுபவம் உண்டு. தூக்கமே வானத்துக்கு கீழ்தான். மழை நாட்களில் நான் நல்ல பிள்ளையாக வீட்டுக்குள் அடங்கி விடுவேன். இப்பொழுது மாதிரி என்னால் சிறுவயதில் குளிர் தாங்கமுடியாது. நான் பதினோராம் படிக்கும் போது இயற்பியலும் தியாகராஜன் ஆசிரியரும் என்னை கடந்தார்கள். அப்பொழுதுதான் மேற்படி கேள்விகளும் என்னை கடந்தன.

matter, light year, black hole... இம்மூன்று வார்த்தைகளை பற்றி நான் யோசித்தபோது

எனக்கு முதலில் பயம் வந்தது. மீண்டும் சில நாள் வானத்தை பார்த்து விட்டு யோசித்தபோது மரணபயம் வந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் மரணபயத்திற்கு அடிமையானேன். ஆனாலும் பிரபஞ்ச கூறுகளின் வசீகரம் என்னை பித்து நிலைக்கு அனுப்பியது. நான் அவற்றை பற்றி எதையும் படிக்கவில்லை. வானத்தை பார்ப்பேன் எதயாவது கற்பனை செய்வேன் அவ்வளவுதான். அதிகமாக கற்பனையில் விமானம் ஓட்டுவேன். அதிலிருக்கும் அழகான பெண்களுக்கு ஆபத்து வரும்.. அவர்களை காப்பாற்றும் சாகசத்தில் ஈடுபடுவேன். இரும்புக்கை மாயாவியும் மந்திரகம்பளமும் என் ஆதர்ஷன நாயகர்கள். தெரிந்தோ தெரியாமலோ என்னுடைய குழந்தை பருவ கடவுள் கிருஷ்ணனாய் இருந்தார்! ஐந்துதலை நாகம் எனக்கு பெரும் பயம். தூக்க கனவுகளில் என்னை அதிகம் மிரட்டிய ஜந்து அரவங்கள். பின்னாளில் பாம்பு கனவில் வருவது பொதுவான பாலியல் பிரச்சனை என்று கனவு சாஸ்திரம் சொன்னதும் சற்று வெட்கப்பட்டு கொண்டேன்.

பொருள் என்றால் என்ன?

என்ன அற்புதமான கேள்வி! சற்று திரும்ப திரும்ப கேட்டால் இந்த கேள்வியின் தீவிர தன்மை வெளிப்படும். இயற்பியலின் ஆதாரக்கேள்வி இது. நீங்கள் இந்த கேள்வியை வெற்றுவெளியில் கேட்டுப்பாருங்கள் அதன் தீவிரம் உங்களை தாக்கினால் நீங்களும் பயப்படத்தொடங்கலாம். ஒருவேளை!

ஒளிஆண்டு என்றால் என்ன?

ஒளியின் வேகம் மூன்று லட்சம் கிலோமீட்டர்கள். ஒரு வினாடிக்கு என்பதை நாம் அறிவோம். இதே வேகத்தில் ஒரு வருடம் பயணம் செய்தால் கடக்கிற தூரம் ஒரு ஒளியாண்டு. இந்த பிரபஞ்சம் கோடிக்கணக்கான ஒளியாண்டுகள் தூரம் உடையவை.! நம்மிடையே ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பிரபஞ்சங்கள் இருப்பத்தாக கேள்வி.! யோசியுங்கள். என்னை போல நீங்களும் பயம் கொள்ளலாம். ஒருவேளை.!

கருந்துளை என்றால் என்ன?

ஈர்ப்புமையம்! பிரபஞ்சங்களை கூட விழுங்கி சேமிக்கும் ஒற்றை புள்ளி.! ஒன்றுமே இல்லைஎன்று கூட அதனுள் ஒன்றுமில்லை என்கிறார்கள்! இதன் தத்துவத்தில் நான் மிகவும் மயங்குகிறேன். ஆம். மயங்குகிறேன். ஒரு நிலையில் என் மரண பயத்தை வெல்ல கற்றுக்கொடுத்தது இந்த கருந்துளை! இப்பொழுது நான் ஏறக்குறைய மரணபயமற்று இருப்பதற்கு இந்த பிரபஞ்ச கருந்துளைகள் ஒரு முக்கிய காரணிகள். நான் இதனடிப்படையின் நீண்ட காலம் எழுதிவரும் ஒரு நாவலுக்கு கருந்துளை என்றே தலைப்பிட்டிருக்கிறேன். எப்பொழுது எழுதி முடிப்பேன் என்றுதான் தெரியவில்லை.

இந்த கேள்விகளால் நீங்கள் பயம் கொள்ள நேர்ந்தால், ஒருவேளை, உங்கள் வாழ்க்கையை கொண்டாடுவதன் மூலம் பயத்தை கடக்கலாம்.. அல்லது இக்கேள்விகள் உங்களுக்கு அறிவு விசாலத்தை ஏற்படுத்துமானால், ஒருவேளை, நீங்கள் அறிவுஜீவியாக மாறி உங்களை நீங்களே வருத்திக்கொள்ளலாம்!

இந்த பிரபஞ்சத்தையும் பெண்களையும் பற்றி நாளைக்கு எழுதுவதாக எண்ணம்.

*******

சங்கீத சாகரம்

எனக்கு இல்லாத பல அறிவுகளில் மிகமுக்கியமானது இசையறிவு. அதை பற்றிய குற்றவுணர்வை எனக்கு முதலில் ஏற்பதியது ரமேஷ்வைத்யா. என் இசையறிவு வெறும் சினிமா பாடல்கள்தான். மற்றவையெல்லாம் எனக்கு பாகவதர் பாடல்கள் வகைகளே. பாகவதர்கள் பாடல்கள் என்றாலே அறுவை. இப்படியிருந்த என்னை ஞானசூன்யம் என்று நம்பவைத்தது ரமேஷ். அது அவருக்கே தெரியாத விஷயம். நான் இது பற்றி ஒருதடவை கூட அவரிடம் பேசியதில்லை. பொதுவாக எல்லா நேரத்திலும் அவர் பேச நாங்கள் கேட்டுகொண்டிருப்போம். தனியாக சந்திக்க நேர்ந்தாலும் அதுவே. எனக்கும் ரமேஷுக்கும் ஆன நட்பை எனது நாவலுக்காக சேமித்து வைத்திருக்கிறேன். மூளைக்குள் இருக்கும் அந்த அனுபவங்களை எப்போது எழுதுவேன் என்று தெரியாது. ஆனால் அந்த அத்தியாயத்தின் முதல் வரி மட்டும் மாறவே மாறாது. அது இப்படி ஆரம்பிக்கும்: அக்கக்கா கிளி செத்து போச்சு.. எப்ப.. இப்ப..எப்பிடி.. இப்பிடி...! பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் அவர் எழுதிய ஒரு பாடலை பாலுசத்யா என் வாகனத்தில் பில்லியனில் அமர்ந்து என் காதருகே பாடிக்கொண்டு வர நான் வாகனத்தை பெரியகுளத்திலிருந்து தேனிக்கு ஓட்டி சென்றது ஒரு இனிமையான நினைவு. முல்ல பூ வாசம் மூக்குல வீசும் கன்னிப்பெண் வாசம் என் நெஞ்சுக்குள்ள.. அத்த மகளே மெத்த வேணுமா.. என்று தொடங்கும் அப்பாடல் எனக்கு முதல் தனிப்பாடல்! அதில் வரும் ஒருவரி: குண்டு விளையாட சேக்கலைனு ரெண்டு வண்டு கண்ணால கண்ணீர் வடிச்சவளே..." இன்னும் இனிமேலும் மறக்காது. அதன் பிறகு த மு எ ச பாடல்கள் முதல் உலகில் எனக்கு கேட்க கிடைக்கும் அனைத்து வகையான சங்கீதத்தையும் கேட்டு வருகிறேன். பல விதமான உணர்வுகளுக்கும் ஆட்படுகிறேன். இதுவரை அதன் கிரமப்படிகள் எனக்கு தெரியாது. தெரிந்து கொள்ள விருப்பமும் இல்லை. மேற்கத்தி இசை கலந்த இந்திய இசை எனக்கு பெருவிருப்பமாய் இருக்கிறது. இதை எழுதும் பொது பாலமுரளிக்ருஷ்ணா அவர்ளின் ஒருநாள் போதுமா பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

மணமும் மழையும்

ஐந்தாறு நாட்கள் பதிவு வேலை செய்யவில்லை. இடையில் பணி நிமித்தமாக தஞ்சாவூர் சென்றிருந்தேன். பிரகதீஸ்வரர் கோவில் (கோவிலா கோயிலா ?) கட்டமைப்புகளை மீண்டும் பார்த்து பரவசம் அடைந்தேன். ஆனாலும் எனக்கு பிடித்த கோவில் திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் ஆலயம். நெல்லையப்பர் கோவில் உள்ளே சுற்றுப்பிரகாரத்தில் நுழையும்போது மூச்சில் ஒரு வாசனை தெரியும். மல்லிகை, வவ்வால் கழிவு, விபூதி ஆகியவை கலந்த ஒரு அபூர்வ மணம். மிகுந்த மன சிலாகிப்பை அந்த வாசம் எனக்கு கொடுக்கும். அது போல பெரும் மன சிலாகிப்பையும் ஒரு பூதகணத்தையும் தஞ்சாவூர் மியூசியத்தில் பார்த்த ஒரு சிலை எனக்கு அளித்தது. ஆயிரம் வருட பழமை கொண்ட கற்சிலை.! அம்மன் சிலை. அதன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை. ஆயிரம் வருட புன்னகை. அற்புதமாக உறைந்திருந்தது. நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன் சட்டென்று தோன்றிய பயத்தில் திரும்ப அதை பார்க்கவேயில்லை. இனிவரும் நாட்களில் இது பற்றி ஏதாவது கவிதை எழுதினால் கண்டுகொள்ளாதீர்கள். அப்புறம் மழை.! தஞ்சாவூரில் நண்பருடன் சேர்ந்து விடுதியில் தங்கியிருந்தேன். எழும்போதே நல்ல மழை. கருப்பில் குவாட்டர் நூறுரூபாய்க்கு வாங்கி குடிக்கும் போது காலை எட்டரை! துண்டை மட்டும் எடுத்துகொண்டு வெளியில் கிளம்பி விட்டோம். ரயில்நிலையத்திலிருந்து பெரிய கோவில் வரை நனைத்து கொண்டே நடந்தோம்! நாங்கள் நனைவதை வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் கண்ணில் தெரிந்த பொறாமையை பார்க்க வேண்டுமே! அப்படியே போய் ஆற்றில் விழுந்ததுதான் ஒரு ஒன்றரை மணி நேரம் ஊறல். பின்பு கிடைத்த உணவுதான் அற்புதம். மலர் சுயவுதவி குழு நத்தும் சின்ன உணவகம். ரயில்நிலையத்தின் எதிரிலேயே இருக்கிறது. அளவில்லா சாப்பாடு முப்பது ரூபாய். மீன் குழம்பு இருபது ரூபாய். சாப்பிட்டவுடன் எனக்கு தண்ணீர் குடிக்க வயிற்றில் இடமில்லை.

பேய்கிறுக்கு

வசுபாரதியும் நானும் சேர்ந்து எழுதிய கவிதைகளை கருப்புபிரதிகள் நீலகண்டன் பதிப்பித்தார். கவிதை தொகுப்பின் தலைப்பு 'கள்ளக் காதல்'. புத்தகத்திற்கு ஓவியம் பேய்க்காமன். நாங்கள் மூன்று பேரும் சேர்ந்து ஒரு இதழ் தொடங்கலாம் என்று எண்ணம் இருந்தது. இபோழுதும் இருக்கிறது. இதழுக்கு பெயர்தான் பேய்கிறுக்கு. இடையில் எபொழுதும் போல ஒரு விடுபட்ட புரிதல். இதழை கொண்டு வருவதில் இனி கால வரையற்ற தாமதம் ஏற்படலாம். இந்த இடைவெளியில் ஒரு இதழ் தொடங்குவது தேவைதானா என்கிற எண்ணம் தோன்றுகிறது. கடுமையான வாக்குவாதம் ஏற்பட்டு பலமுறை நீயும் நானும் பேசாமல் இருந்து விடுவோம் என்று முடிவு செய்து..அதிகமாக ஒரு இரவு நேரம் நீடிக்கும் வசுபாரதிக்கும் எனக்குமான பிரிவு. சச்சரவற்ற காலங்களில் வாரக்கணக்கில் பேசாமல் இருப்போம். இந்த மழை நாளில் எங்கள் கவிதை தொகுப்பை நான் மீண்டும் வாசித்தேன். அதி ஏற்பட்ட நெகிழ்வுதான் இந்த பதிவு. இந்த புத்தகம் எங்களை ஒரு கை பார்த்து விட்டது. ஆனாலும் மீண்டுவிட்டேன்/விட்டோம். எதோ ஒரு கன்னி அல்லது முடிச்சு என்றால் எனக்கே சிரிப்பு வருகிறது அவன் இதை படித்தால் செய்யும் கேலிக்கு குறைவிருக்காது. இருந்தாலும் பதிகிறேன்.

புண்ணியம்

மரணத்தை பற்றி பேசிய பின் நேற்று மீண்டும் ஒரு உடல் பார்த்தேன். காலம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ என்னை ஒரு வெட்டியானாக்கி இருக்கிறது. கடந்த மாதத்தில் மூன்று உடல்கள். நேற்று பார்த்ததுதான் கொஞ்சம் முழுசாக இருந்தது. தலையும் உடலும் தனித்தனியாக. இன்னொன்று சிதைந்த சிறுபெண். பதினேழு வயது. அந்த கிராமத்தில் அழகான பெண் என்று சொன்னார்கள். அவளுடன்இருந்தது அவள் தாய். அவளுடன் இறந்ததும் அவள் தாய். தாயும் மகளும் வாழ்க்கை பிடிக்காமல் ரயிலுக்கு முன் பாய்ந்து விட்டார்கள். தாய் அறைந்துபோனாள். சிறுபெண் உடல் துண்டுகளுக்கும் தண்டவாள கற்களுக்கும் வித்யாசம் தெரியவில்லை. அப்புறம் இன்னொரு நாளில் ஒரு ஆண் கொத்துகறி கிடைத்தது. அநாதியாய். ரயில்வே நிர்வாகம் அடையாளம் தெரியாத உடல்களுக்கு புதைக்கும் கூலியாக எண்ணூறு ரூபாயும் காவல் நிர்வாகம் நானூறு ரூபாயும் கொடுக்கிறது. ராஜா என்கிற அழகான இளைஞன் ஒற்றை ஆளாய் போஸ்ட் மாடம் செய்த உடலை சைக்கிளில் வைத்து இடுகாட்டுக்கு அழுத்துகிறான். நானும் சில வேளைகளில் மண் அள்ளி போடுகிறேன் யாரென்று தெரியாத முகங்களில். புண்ணியங்களின் மேல் நம்பிக்கையில்லை. ஆனாலும் இது புண்ணியம் என்று உடனிருப்புவர்கள் சொல்லும் போது மனசு நிறைகிறது. ரயிலுக்கு முன் பாய தைரியமளிக்கும் வாழ்க்கைக்குள் பாய சமுதாய அமைப்பு தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது.

இது பற்றி மீண்டும் எழுதுவேன்.

சிலுவைச்செடி

இரவு மழை பொழிந்தது தெரியவில்லை காலையில் இதமான குளிரில் கழுவிவிட்ட மாதிரியான சாலையில் வாகனத்தை ஓட்டிவந்தேன் வடமதுரையில் இருந்து திண்டுக்கல்லுக்கு. நிறைய பச்சை. தாமரைப்பாடி தாண்டியதும் சாலையில் மேற்கில் ஒரு சிறிய கல்லறை இருக்கிறது. நாலைந்து பேர் மண்வெட்டி கொண்டு கல்லறையை களையெடுத்து கொண்டிருந்தார்கள்! சுத்தமான நிலத்தில் நடப்பட்ட சிலுவைகள் பளிச்சென தெரிந்தது. உடல் தின்று வளர்ந்த சிலுவை செடிகள். தினமும் மாலை வேளைகளில் வரும் மரணத்தை பற்றிய எண்ணம் இன்று காலையிலேயே வந்தது. பொதுவாக மாலை நேரத்தில் பயமுறுத்தும் மரணம் காலை வேளையில் நேர்மறையான மனநிறைவை அளித்தது. ஒரு சுகமான சிறந்த தப்பித்தல் மரணம். எவற்றிடமிருந்து என்றுதான் தெரியவில்லை. கே பி சுந்தராம்பாள் பாடல்கள் பதினைந்தை தொடர்ந்து கேட்டேன். மரணபயம் மீறி உயிர் வாழலாம் தப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

போதை

ஒரு பயணம் அதன் நோக்கம் பொறுத்து அயர்வை அளிக்கிறது. நாற்பது மணி நேரங்களில் ராமநாதபுரம், தேனி, திருச்சி, சென்னை என வாகனத்தில் சுற்றுவது சம்பளம் தரப்படுவதால் செய்ய வேண்டிய வேலை என்பதால் அலுப்பு, சோர்வு , வலி, எரிச்சல் எல்லாம் சேர்ந்து ரணகளபடுத்துகிறது. நேற்று இரவு வசுவையும் சுரேசையும் பார்த்த பிறகுதான் கொஞ்சம் உற்சாகம். நாளைக்கு அக்டோபர் இருபத்தி இரண்டு என்றேன். என்ன விசேசம் என்றார்கள். அவர்களிடம் சொல்ல வில்லை. ஒரு அற்புதமான இல்லறத்தை நல்கி வரும் என் மனைவியை பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இந்த நாளில் திருமணம் செய்து கொண்டேன். எங்கள் திருமண நாள்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஆவடிக்கு வந்தது. இன்றும் அதே மன அழுத்தத்தை அளிக்கிறது. ஹைதராபாத் பிரியாணி மட்டும் விலக்கு.!

வலைப்பதிவு ஒரு விதமான போதையை உண்டுபண்ணுகிறது.

தெருவில் கிடந்த கல்

தீபாவளி என்னுடைய அத்தையம்மாவின் சிகேன்குனியா வுடன் தொடங்கியது. ஹாஸ்பிட்டலில் அனுமதித்து விட்டு மனைவி பார்த்துக்கொள்ள, நான் நண்பர்களுடன் கிராமத்துக்கு சென்றேன். ஊர் பழைய மாதிரி சுத்தமாய் இல்லை. நம்மை போல் நண்பர்கள் தொடர்ந்து புலம்புவதை போல் நானும் பழைய நாட்களைப் பற்றி புலம்பி விட்டு தெருத்தெருவாய் நடந்தலைந்தேன்.கொஞ்சம் குடித்திருந்தேன் . மறந்து போய் விட்டது என்று நினைத்தது எல்லாம் ஞாபகம் வந்தது . தாத்தா வாழ்ந்த தெரு நிறைய உயரமாகி விட்டது. போஸ்ட் மரத்தின் கீழே கிடந்த ஒரு கல் மட்டும் இன்னும் இருக்கிறது. சாக்கடையை மறைக்க உபயோகப்படுத்தப்பட்டது . எண்பதுகளின் கிராம தெருச் சாக்கடையின் வீச்சத்தையும் பள்ளி காலத்து நினைவுகளையும் நொடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் மூளைக்குள் ரீப்ளே செய்தது அந்த கல். அப்புறம் அந்த வழுக்க பழ மரம். சற்று நெகிழ்ந்துதான் போய்விட்டேன். பல தடவை ஊருக்கு போயிருந்தாலும் ஊர் சுற்றாமல் வந்ததை நினைத்தது வெட்கமாய் இருந்தது. ஊரில் பாஷ்கர்சக்தி மற்றும் நூனையன் என்கிற ரமேஸ் ஆகியவர்களை பார்த்தது தீபாவளியை பழைய தாக்கியது.